Reisverslag Kiev.

Velen denken alleen nog maar aan de ramp van Tsjernobyl, april 1986. Door de ramp in de kerncentrale is een enorm groot gebied afgescheiden en niet toegankelijk voor mensen. Sinds 1999 is de Ukraïne los van de Sovjet Unie en met die zelfstandigheid, is men druk bezig om het land op te bouwen. Niet zozeer dat het volledig vernield is of zo, maar buitenlandse bedrijven kunnen hier investeren. Voornamelijk Britten zijn hier rijkelijk aanwezig. Naast industrie zijn de horeca en landbouw bezig met een inhaalslag. Het toerisme staat echter nog in de kinderschoenen. De munteenheid is Hryvnia en is gekoppeld aan de dollar, hoera voor de crisis en de lage stand van de dollar.

Toch ga ik u meenemen naar dit land en dan in het bijzonder Kiev. Wij vliegen via Warschau naar Kiev. In Polen aangekomen lopen we langs de bagageband en proberen de volgende vlucht te ontcijferen op één van de vele breedbeeldschermen. Maar ik zie teksten in het Pools die ik dus niet kan lezen. Ik loop naar een heer in uniform en vraag waar ik naar toe moet om in te checken voor de vlucht. Hij verstaat geen drol van wat ik zeg, ook al is mijn Engelse taal ruim voldoende. Snel wordt er iemand bijgehaald die wel kan antwoorden en ik wordt als een heer behandeld. Echt, ik word netjes begeleidt naar de ingang van de incheck, maar ik moet nu naar buiten. Er is een verdacht pakketje gevonden en gehoorzaam lopen we naar de uitgang. Kolere, toen ik vertrok vanaf Schiphol, was het 16 graden en ik kom nu in een massa volk met een temperatuur van dik 25. Ruim 2,5 uur wachten nadat het verdachte pakket tot ontploffing was gebracht. Iedereen stond daar te wachten in die zon en verkoeling was alleen beneden te vinden in de parkeer garage. Dan wordt de vertrekhal vrijgegeven en massaal stromen de incheck balies vol. Wij hoeven alleen aan de gate in te checken, maar inmiddels staan daar ook lange rijen.

 op de achtergrond Kiev

Na ruim een uur vliegen komen we uiteindelijk in Kiev aan. In het vliegtuig wordt gesproken over het invullen van een formulier en ik snap er geen hol van. Het vliegtuig zit vol met zakenlui en het is dringen om eruit te komen. Iedereen is te laat, maar wij ook! In de aankomst hal staat iedereen te schrijven en het zijn simpele A5 papiertjes. Je moet alles in 2-voud invullen met naam, adres en waar je verblijf is, de tijd en je doel. Deze registratie is duidelijk nog overgebleven van  het communisme. Na invulling kom ik aan bij de douane en wordt crimineelachtig bekeken. Ik krijg een stempel op het tweede deel en kan met bagage naar de haag van taxi chauffeurs. Iedereen wil je naar Kiev brengen en zodra je uit Europa komt, is het prijskaartje geheel anders. Mijn begeleidster echter staat al te wachten en na een uur rijden komen we aan in de buitenring van de hoofdstad. Aangezien je de UAH niet in ons land kunt omwisselen, heeft onze gids voorgesteld om in de buitenwijk van Kiev geld te wisselen omdat daar de koers nog beter uitkomt.

 vanaf 24e verdieping hotel

Na een uurtje komen we aan bij het hotel. We checken in en de nacht begint. Het is effe op de bank liggen en ik zit maar op 24 hoog. Als ik na het dutje wakker wordt, is het ochtend. Douchen en naar het ontbijt, dat hier anders is. De keuze is een warme gehaktbal, een warme schnitzel of een Duitse biefstuk met brood. En het is 8 uur en al 25 graden, nou ik weet het even niet, ik ben het in ieder geval niet gewend.

 kolosaal ambassade gebouw

Vanuit het hotel dat buiten de stad zelf ligt, is er een metro die iedere 4 minuten een instap mogelijkheid biedt. Je betaalt slechts en omgerekend (2006) 8 CENT voor een enkele reis. Elke metro brengt 500 tot 750 mensen naar de hoofdstad in de ochtend en hetzelfde in de avond terug. Op 1 dag maken 1,8 miljoen mensen gebruik van dit vervoermiddel. De metro kachelt richting de hoofdstad. De kleine raampjes staan open en dat is echt nodig met zo’n 38 graden. Iedereen belt of sms’t mobiel en dat vanaf 15 tot dik boven de 70 jaar, als ik in de metro om me heen kijk. Mobieltjes moeten hier toch gratis werken?? De metro gaat over de Dnjepr en duikt horizontaal de heuvel in, waarop Kiev is gebouwd. De geur die via de raampjes naar binnen komt is bijzonder apart. Ik snuif het op als een soort communistische lucht. Ja, weet ik veel. Ik heb in veel tunnels gereden en kan de geur nou eenmaal niet thuis brengen. Na 3 stations moeten we eruit. Ik loop gedwee achter mijn partner aan en stap weldra op een roltrap. Naar boven zie ik het einde niet eens van de roltrap. Tussen de roltrappen staan lichtbakken en staan ongeveer 1,5 meter uit elkaar. Op de terug weg tel ik de lichtbakken en de vrij stijle roltrap moet zo’n 120 meter lang zijn. Later blijkt dat we op dit station 100 meter onder de stad zitten, dus mijn inschatting klopt aardig.

  de roltrap 

In het centrum van Kiev is het een mengelmoes van armoede en rijkdom. Zeer schone straten en er rijden veel auto’s van €40.000 of meer rond, dan de gewone en kleine auto. Verkeerslichten geven aan hoeveel seconden het nog duurt, voordat ze verspringen. De enkele stadsbus die we zien rijden moet toch zo’n 50 jaar oud zijn. De temperatuur is inmiddels ver over de 30 en ons gezelschap splitst zich. De schaarse terrasjes zijn vol en we besluiten om eerst maar eens de lokale winkels te bekijken. Over het algemeen zijn de winkels ondergebracht in één gebouw. Voor nieuwe schoenen hoef je hier niet perse naar toe, de prijzen liggen op hetzelfde niveau. De rest is beduidend goedkoper en dat geldt zeker voor kleding. Tijdens onze rondgang, worden we nauwgezet in de gaten gehouden door een bewaker. Ik koop een overhemd met stropdas van hoge kwaliteit voor € 7,60. Rond de middag lopen we alleen nog maar aan de schaduw kant van de straat en vinden een restaurantje annex disco. Het prijsniveau ligt ver beneden van wat wij gewend zijn. Er zijn weinig warme gerechten, dat wel, maar de keuze is groot. De menukaart is er ook in het Engels en ik neem een tomatensoep en een salade, waarbij ik me laat leiden door de foto en dat had ik dat maar niet gedaan. De soep was koud en in de vrij grote soepkom dreven halve tomaten, aangevuld met een schaal gesneden stokbrood en kruiden smeerkaas. Ook de salade was sterk vergroot weergegeven op de menukaart. En als aanvulling was de jus d’orange vers en verdomd lekker. Waar ze die sinaasappelen vandaan halen, weet ik niet, maar zo lekker heb ik nog nooit geproefd. Alles bij elkaar nog geen 9 Euro.

 het centrum

Wat later op de middag gaan we op een bankje in de schaduw zitten. Wat gegevens noteren en bijwerken. Deze bezigheden herhalen we iedere dag, zij het dat we telkens een ander deel van het centrum pakken. Maar we besteden ook onze maaltijden buiten het hotel. Zo zien we tegenover het centraal station nog een Mc Donalds en verder een Burger King.

de lokale markt, super goedkoop

Wat we op de lokale markten zien is ook spotgoedkoop, alleen moet je hier goed op de kwaliteit letten. Sommige zaakjes zijn ronduit smerig en verkopers zijn erg opdringerig. Hoe verder je van het centrum afgaat, hoe meer je van die lokale supermarkten ziet. Kiosken en drank winkels zijn er ook in overvloed. Friet kennen ze hier ook en die ene friet met halve kip hebben we dan ook op en het was best goed.

de fastfood en de kleine winkeltjes

Wat ons ook enigszins verbaasde, was dat we naast de spoorweg een veld zagen met her en der wat grafzerken of kruisjes zagen. Een direct teken dat de armoede er ook nog is. Zwervers die we zagen, liepen alle afval bakken langs en het meeste wat we zagen, was het verzamelen van lege bierflessen. Verderop steken we over en wat het gedrag van autobestuurders betreft, alleen maar lof. Iedereen stopt netjes, ook al rijden sommigen ver boven de 50 kilometer per uur.

bekende beelden van de gouden pieken.

Voor de vrijgezel is Kiev een hemel op aarde. Iedere vrouw loopt er keurig bij en de een is nog mooier dan de ander. Kleding en uiterlijk moeten hier wel erg belangrijk zijn. Doorzichtige kleding is hier erg in trek en een string is hier net zo gewoon als een mobiele telefoon. Bas en Peter zijn de enige niet gebonden personen uit ons gezelschap en ze worden met de minuut stiller. Peter heeft enkele jaren geleden zijn veestapel en melk quotum verkocht en wilde na Mozambique en nog wat andere landen, nu ook hier kijken of hier een toekomst ligt. En wat het Nederlandse (ondernemers) klimaat betreft, zitten we allemaal op dezelfde golflengte.

keurige parkjes en mooie fonteinen

Gelukkig ondervinden wij de volgende dag ook de andere kant van de medaille m.b.t. het vrouwelijk schoon. We zitten op een terrasje en naast ons zit een andere hotelgast. Met zijn 60 jaar heeft hij een wonderschone aan de haak geslagen en ik schat haar zo’n 30 jaar jonger. Na een 20 minuten is het getortel van de duifjes voorbij. Zij loopt naar het toilet en hij vraagt om de rekening. Snel komt hij erachter wat rippen en strippen betekend. Hoe gek kun je worden. Hij is voor zaken hier en had haar de avond ervoor in een discotheek geschaakt. De man wist zelfs te beweren dat ze trouwplannen hadden. Nou moet het niet gekker worre. Welke idioot is tot zoiets in staat, als het allemaal waar mocht zijn? Maar goed, de zwart harige schoonheid was nergens meer te zien en we hebben zijn rekening maar voorgeschoten. Over scammers gesproken. Verder lijkt het erop, dat hier de string is uitgevonden. Maar hier ga ik niet verder op in.

 een winkelstraat

Je kunt overigens goed zien dat dit land veel buitenlandse bedrijven de gelegenheid geeft om hier te investeren. Metro, waaronder de Makro valt, heeft inmiddels zo’n 20 vestigingen in het hele land en in Kiev zijn er 3 te vinden. Tijdens ons verblijf was er ook een delegatie van de Europese Unie en we laten de berichten vertalen. Het land moet nog veel huiswerk maken om aan de eisen van de EU te voldoen. De armoede is nog te groot en een goede structuur in bijvoorbeeld regel en wetgeving is er nog niet. Wij hopen dat dit land nog lang het huidige prijsniveau kan hanteren, ook nadat zij tot de EU zijn toegetreden, al zal dat helaas niet zo zijn.

De stad Kiev is in ieder geval beslist de moeite waard om te bezoeken, al is het bijzonder handig om iemand bij je te hebben die als tolk kan fungeren. Zolang je de taal niet kent, is Engels het meest gebruikt, maar inwoners van 30 jaar of ouder spreken nog niet allemaal deze taal. De gastvrijheid en de mentaliteit hebben toch nog een Russische inslag, maar dat is in ieder land. De lokale bevolking probeert te overleven, al is het niveau al een stuk hoger dan in Rusland zelf.

tussen de vette auto's een trolleybus uit '50

Kiev is zeker de moeite waard om er een week naar toe te gaan. De vele gebouwen en kerken zijn beslist de moeite waard om te bekijken. Een flink aantal monumenten laten toch weer een stuk van de 2^e wereldoorlog zien. Fraaie parken ogen als een waar stuk paradijs en zijn bijzonder mooi aangelegd, zij het soms wat te strak. Lokale markten zijn er sporadisch, maar voor souveniers is het een aanrader. Ook heel veel schilderijen zijn er te zien en sommige vindt ik persoonlijk erg mooi. Maar ik zie mezelf nog niet met een doek van 3 bij 2 in een vliegtuig zitten. Misschien dat ik het in de toekomst toch wel zou doen. De stad heeft een aantal aardige terrasjes en de keuken bij menig restaurant is erg goed te noemen. In het volgende verslag neem ik u mee naar Mariupol, een grote stad in het zuiden, aan de zee van Azow.